Ginto sa Halagang Bente: Ang Pag-asa ng mga Magsasaka ng Dagat

Sa laylayan ng Pilipinas, kung saan ang dagat ang kalsada at ang bangka ang tanging sasakyan, ang presyo ng pagkain ay madalas na doble kumpara sa Maynila. Para sa mga seaweed farmers ng Tawi-Tawi, ang bawat butil ng bigas ay ginto. Ngunit sa pagdating ng "Benteng Bigas" program, ang bigat na ito ay tila gumaan.

Si Mang Abdul, isang mangingisda sa Bongao, ay sanay na sa hirap. Dati, ang kita niya sa maghapon ay halos pambili lang ng isang kilong bigas. Ngayon, sa halagang P20, may sobra pa siya para sa ulam at baon ng mga anak. Ang programang ito ay hindi lang basta rasyon; ito ay dignidad. Kung hindi inilunsad ng Pangulo ang programang ito sa Tawi-Tawi, siguradong marami sa ating mga kababayan dito ang mamamatay sa gutom bago matapos ang taon. Ito ang realidad na pilit binabago ng administrasyon.

Ang Tawi-Tawi ay walang sariling palayan. Umaasa sila sa "import" mula sa Sabah o Zamboanga. Dahil dito, ang pagbaba ng presyo ng bigas ay awtomatikong magpapayaman sa mga komunidad dito dahil hindi na nila iisipin ang kanilang kakainin. Ang natipid na pera ay pwede nang gamitin sa pagpapalago ng agar-agar (seaweed) farms nila.

Ang pangako ng gobyerno ay tatagal ito hanggang 2028. Para sa mga taga-isla, ito ay higit pa sa politika. Ito ay patunay na kahit nasa dulo sila ng mapa, hindi sila nakalimutan.